ΣΤΟΝ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΠΑ
Τα δίσεκτα χρόνια τα σκέπαζε νύχτα
βουνά και αλώνια σε χρώμα σκλαβιάς
αστέρι πλανιέται ψηλά στη Δοβίστα
και έτσι γεννιέται εκεί ο Παπάς
.
Με πίστη κι ελπίδα πηγαίνει στις Σέρρες
και η καταιγίδα το ξέρει θα ‘ρθει
Πιστεύει πως θα ‘ρθουν καλύτερες μέρες
κι Έλληνες θα ‘χουν ελεύθερη γη.
.
Στη πόλη γραφεία μα και στη Βιέννη
οι Τούρκοι θηρία τον θέλουν νεκρό
κι αυτός πια το ξέρει εκείνο που μένει
σπαθί και μαχαίρι και ξεσηκωμό.
.
Οργάνωση_αγώνας με όπλα και χρήμα
άξιος Μακεδόνας στ Αλεξάνδρου τη γη
τους Τούρκους χτυπάνε μα όμως τι κρίμα
δεν τους βοηθάνε του κόσμου οι «θεοί»
.
(Εδώ ας σωπάσω
δεν θέλω να γράψω
το πώς και γιατί
δεν ήρθε βοήθεια
και μέσα στα στήθια
του, ανοίγει πληγή.)
.
Τραβάει στο νότο για να πολεμήσει
φωτιά και μπουρλότο ξανά στη Τουρκιά
μα_ο «υπνος» τον πιάνει και δεν θα ξυπνήσει
Ηρώων στεφάνι φορά στα μαλιά.
.
Στο Πάνθεο τώρα και συ των ηρώων
κοιτάζεις τη χώρα που σ ευγνωμονεί
και μεις που πατάμε τη γη των πατρώων
ψηλά ας κρατάμε τη δική σου μορφή.
"Τόμπουλος Χρήστος"
----- ΕΠΟΜΕΝΟ -----
ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΠΑ
Μακεδόνες εγερθείτε
να προβάλ’ η λευθεριά
όλοι στ άρματα ζωστείτε
βάλτε στη τουρκιά φωτιά.
.
Στη φωνή του αρχηγού της
του Εμμανουήλ Παπά
της σκλαβιάς τις αλυσίδες
η Μακεδονία σπά.
.
Και βροντάει το καριοφίλι
λαμπ’ αστράφτει το σπαθί.
Ποιος εχθρός θ’ αποτολμήσει
στον Παπά ν’ αντισταθεί.
.
Η Δοβίστα το Παγγαίο
Σέρραι και Χαλκιδική
με τον πρώτο των γενναίων
πολεμούν εδώ κι εκεί.
.
Τρεμοσβήνει το φεγγάρι
κι ο σταυρός αναθαρρεί
την τιμή στο παλληκάρι
της Δοβίστας το παιδί.
.
Ο εχθρός αποτραβιέται
τρομαγμένος κι ερωτά;
Ποιος αυτός που δεν κρατιέται
που μας σφάζει μας πατά;
.
Κι αποκρίνονται οι ράχες
τα λαγκάδια τα βουνά:
Είναι μακεδονομάχοι
του Εμμανουήλ Παπά.
.
Είναι γόνοι τ’ Αλεξάνδρου
και του Μπέλες σταυραητοί
είναι οι ίδιοι που τον πήγαν
στην Ασία νικητή.
.
Που για σύμβολό τους έχουν
το ή ταν ή επί τας
που ποθούν να ζήσει πάντα
ελευθέρα η Ελλάς.
.
Τρέμουν στον αντίλαλό τους
προαιώνιοι εχθροί
και γεμίζουν τάφους κάμπους
των απίστων οι εχθροί.
.
Στεφανώνει τον αγώνα
η Θεά η ελευθεριά
και η μνήμη των ηρώων
θέλει ζει παντοτινά.
.
Κι απ’ της Ύδρας εκεί τον τάφο
του Εμμανουήλ Παπά
ως το θρόνου του Υψίστου
μια θερμή ευχή πετά.
.
«Μάνα μου Μακεδονία
ζήσε πάντα ευτυχής
και αιώνια δοξασμένη
δάφνες νίκης να φορείς.»
"Ιπποκράτης Γαλδέμης"
----- ΕΠΟΜΕΝΟ -----
Το ποίημα αυτό υπάρχει στο θεατρικό έργο του δάσκαλου Βλαδίμηρου Λαμπριανίδη με θέμα τον Εμμανουήλ Παπά και το οποίο είχε βραβευτεί με αργυρό μετάλλιο από ειδική επιτροπή στα πλαίσια των προσπαθειών του κ. Β. Παπαστεφάνου για την προβολή του ήρωα.
Ήρωα και ανθρωπιστή
καμάρι των Σερραίων
αήττητε αγωνιστή
γενναίε των γενναίων.
.
Τα πλούτη σου εσκόρπισες
προς χάριν των Ελλήνων
τα τέκνα σου εθυσίασες
για τη ζωή εκείνων.
.
Εκείνων που σε πρόσμεναν
το δρόμο για ν΄ ανοίξεις
της λευτεριάς το λάβαρο
γερά να το στηρίξεις.
.
Κασσάνδρα και Χαλκίδικη
Πρόβλακα κι Άγιο Όρος
ξεσήκωσες συ με ορμή
κι ο ιερός ο χώρος
.
έγινε εστία ανταρτών
ηρώων πολεμίστρα
καταποντήρας των εχθρών
λαβάρων ανεμίστρα.
.
Έδωσες τράπεζες παιδιά
γυναίκα ευτυχία
κι άναψες πρώτος τη φωτιά
μες στη Μακεδονία.
.
Θεόσταλτε αήττητε
ήρωα των ηρώων
αϊτέ ακαταπόνητε
παράδειγμα των νέων.
.
Εκίνησες νε τη φωτιά
κι ελευθεριά ζητούσες
στη σκλαβωμένη μας γενιά
που τη λικνούσαν μούσες
.
να τη χαρίσεις απ΄ αρχή
που τόσο καρτερούσε
κι ν΄ακουστεί η ιαχή
«η Ελλάς Ελλήνων ζούσε»
.
Γιατί κι αν ήταν στη σκλαβιά
ολόκληρους αιώνες
εζούσε μέσα στη καρδιά
για νέους Μαραθώνες.
.
Εζούσε η Ελλάδα στην καρδιά
μες τη δική σου, αρτίστα,
ω, συ Εμμανουήλ Παπά
απ΄τη χρυσή Δοβίστα.
.
Το αίμα σου που χύθηκε
δεν το κατάπιε η γη
πύρινες γλώσσες γίνηκε
σ΄άλλα κορμιά να μπεί.
.
Το χώμα αναταράχτηκε
κι ανδρέψαν οι δειλοί
το καριοφίλι ακούστηκε
για να σωθεί η φυλή.
.
Συ αντρειωμένε έσπειρες
το σπόρο της ελευθεριάς
και τον θερίσαν τολμηρές
γενιές της κλεφτουριάς.
.
Τη λευτεριά που έδωσες
θα την κρατούμε τόση
κι η πατρίδα π΄έσωσες
θε να σε στεφανώσει.
.
Με δάφνες και με έλατα
στεφάνια θα σου πλέξει
κι από της γης τα πέρατα
τις μούσες θα μαζέψει
.
για να υμνούν μελωδικά
τον ύπνο σου αιώνια
και η ψυχή σου αγγελικά
να πλέει στα ουράνια.
.
Η μνήμη σου αιώνια
μες στις ψυχές θα μένει
κι η φήμη σου μ΄απλοχωριά
σ΄αιθέρες θ΄ανεβαίνει.
----- ΕΠΟΜΕΝΟ -----
ΣΤΟΝ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΠΑ
Του μεγαλείου τη στιγμή
σου χάρισε η σμίλη
κι η δόξα φωτοστέφανο
ουράνιο σου ΄χει στείλει.
.
Τ’ αγέροχό σου το κορμί,
το βλέμμα σου, το χέρι,
τη φλόγα δείχνουν της καρδιάς
αχώριστό της ταίρι.
.
Μεσ’ στο πλατύ το στήθος σου
φτεροκοπά η πατρίδα
αδούλωτη, περήφανη,
σαν δράμα κι ελπίδα.
.
Γι αυτήν τα πάντα και ζωή
και σπιτικό και πλούτη
στου εικοσιένα το βωμό
Ω! τι θυσία ετούτη…..
.
Στο κάλεσμα της φιλικής
ύψωσες τη σημαία
για λυτρωμό γι’ανάσταση,
για μια Ελλάδα νέα.
.
Κι έγινες συμβολο και φως
και θρύλος κι ιστορία,
καμάρι της πατρίδας σου
τιμή της αιωνία.
.
Γι αυτό, οι Σέρρες σε τιμούν,
σου στήσαν ανδριάντα,
πανώριο, ολόσωμο, λευκό,
για να φωτίζει πάντα.
.
Κι εγώ, δίνω τους στίχους μου
μνημόσυνο, στεφάνι
απ’ της ψυχής μου τους ανθούς,
που ευλαβικά έχω κάνει.
"Αντώνιος Τσακιρόπουλος"
Σέρρες 17 Μαΐου 1966 Αποκαλυπτήρια
----- ΕΠΟΜΕΝΟ -----
ΠΟΛΕΜΑΡΧΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΠΑΣ
.
I
.
Χώρα ολβία, Χώρα ευλογημένη!
Κι’ αν οι ορδές σε πάτησαν βαρβάρων
Ούννων και Γότθων και στίφη Αβάρων
όμως αμάλαγη η ψυχή σου μένει.
.
Παλιούς καιρούς ευρύστερνη Μακεδονία
για φυλακτό σου είχες χρυσοδέσει
τον εξολοθρεμό του γαύρου Πέρση
ως και τη Δελφική Αμφικτυονία.
.
Κι’ ήρθαν των Τούρκων τα εφτακόσια χρόνια
κι’ όλο κυλούσε το Στρυμόνιο ρέμα
το Πανελλήνιο του Φιλίππου πνέμα.
.
Κι’ ήρθαν και του Ολύμπου Χελιδόνια
απ’ τ’ Άγραφα τα Λιάκουρα Ζητούνι
και φτάσαν στου Παγγαίου τ΄ακροβούνι.
.
II
.
Κι’ ο Εμμανουήλ Παπάς τ’ αυτί του στήνει
κι’ όλα, καρδιά, ενέργεια και δράση
και πλούτη και φλουριά που ‘χε σοδιάσει
απόκριση για το σκοπό τα δίνει.
.
Ορθόκορμος, γαλήνιος και σάμπως
Θεός ωραίος, φλάμπουρο ανεμίζει
και στη μορφή του λευτεργιά ορθρίζει
με χαμόγελο και ουράνιο θάμπος.
.
Και σε τρανό στηλώνει ανάστημά του
μπρος σε Πασάδες με ορμή και θάρρος.
Στην πόλη φέρνει το ξεκίνημά του.
.
Των φιλικών ο φωτοδότης Φάρος
και μέσα στων ονείρων μας την Πόλη
στήνει το Εθνικό του αραξοβόλι.
.
III
.
Σκύβει στα Ελευσίνια των αχράντων
ανάβει το κερί της κατακόμβης
κι’ ομώνει σε θυσία εκατόμβης.
«Νυν ιερός αγώνας υπέρ πάντων».
.
Και με το φως το εσώτερο αναμμένο
που καταλάμπει τα γενναία στήθια
σαρκώνεται του όρκου η αλήθεια.
Ένα πλεούμενο αρματωμένο
.
τον φέρνει στην Αθωνιάδα άκρη
που η Αρετή τον θρόνον έχει στήσει
που της θυσίας σταλάει το δάκρυ.
.
Εδώ το βούκινο θα ηχήσει
κι’ από τη βίγλα τ΄άγιου τούτου βράχου
θ’ αντιλαλήσει η φωνή του Πολεμάρχου.
.
IV
.
Και του Εμμανουήλ Παπά οι γενναίοι
στης Ίσθμιας Κασσάνδρας τα λημέρια
χτυπούν του Μπαϊράμ Πασά τ’ ασκέρια
κι εδώ παμπάλαιων αγώνων κλέη.
.
Σμίγουν της λευτεριάς μας τους αγώνες
και γράφουνε μιαν ένδοξη σελίδα
για το εικοσιένα στην πατρίδα
του Εμμανουήλ Παπά οι Μακεδόνες.
.
Τώρα τον Πολέμαρχο το Σερραίο
μαρμαρωμένον η ευγνωμοσύνη
κρατά ορθό, γαλήνιο, ωραίο.
.
Η μνήμη του αιώνια ας μένει
σύμβολο αντρειωμένου ημιθέου
καταμεσής του Ελληνικού Πανθέου.
"Νίκου Ι. Στρατάκη"
Αθήνα 29 Ιουνίου 1966
----- ΕΠΟΜΕΝΟ -----
ΣΤΟΝ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΠΑ
Eσύ ο Μέγας ‘Έλληνας, ο της Δοβίστας γόνος
άνθρωπος χαρισματικός και επιτυχημένος
άρχισες μ’ ενθουσιασμό έναν αγώνα μόνος!
Πόνεσες, θυσιάστηκες μα βγήκες κερδισμένος!
.
Στων υποδούλων το όραμα γεμάτος αγωνία
έδωσες σάρκα και οστά, μορφή Ελληνική,
τις Σέρρες ταρακούνησες και τη Μακεδονία
και εσφιχταγκαλιάστηκες με τη Χαλκιδική!
.
Ότι κι αν είχες το ‘ριξες στα πόδια της Πατρίδας,
πρόσφερες οικογένεια, ψυχή, περιουσία,
προσπάθησες και ένιωσες τη λάμψη της ελπίδας
και την απογοήτευση από την προδοσία!
.
Μόνος και αβοήθητος πολέμησες με θάρρος
για την Πατρίδα έδωσες και τη ζωή σου ακόμα
λύγισε, σε προσπέρασε, δεν σ’ άγγιξε ο Χάρος
με σεβασμό σ’ αγκάλιασε το Ελληνικό το Χώμα!
.
Τώρα υποκλινόμαστε και στέκουμε σιμά σου
σαν οδηγός και πρότυπο μπροστά μας προχωράς
και στο χωριό σου το μικρό δώσαμε τ’ όνομά σου,
Φιλοπατρίας σύμβολο, Τιμής και Προσφοράς!
"Ρένα Τσιλιβή- Νικολινάκου"
----- ΕΠΟΜΕΝΟ -----
ΣΤΟΝ ΗΡΩΑ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΠΑ
Της ιστορίας ήρωας είσαι στον κόσμο σπάνιος
π΄ορθός αναμετρήθηκες μ’ εχθρούς στήθος με στήθος.
Είσαι και συ Αλέξανδρος. Κι ο αγώνας σου τιτάνιος
και πάλεψες σαν γίγαντας Τούρκους βαρβάρους πλήθος.
.
Ήταν ψυχή σου αθάνατη κι ατσάλινη η καρδιά σου
και τη ζωή σου ο θάνατος δεν μπόρεσε να σβήσει.
Ζεις-κι όπου ν’ αγναντέψουμε θωρούμε τη θωριά σου
σαν ήλιο που σκορπά το φως σ΄όλη τη πλάνα φύση.
.
Γιουσούφ πασάς Μεχμέτ Αλής Φενέρ Αγάς,Πασάδες
με τ΄όνομά σου τρέμανε σαν φύλλα μες τη μπόρα.
Φορτούνες ανεμόδαρτες χυμούσαν οι ραγιάδες
σαν μια σου λέξη ακούγανε στη σκλαβωμένη χώρα.
.
Έδωσες χεροπάλαμα το βιο σου στη Πατρίδα
Και στο βωμό της στίβασες θυσία τα παιδιά σου.
Κι όσους τους στέρεψε η σκλαβιά στα στήθεια την ελπίδα
της πίστης σου το βάλσαμο κερνούσες της καρδιάς σου.
.
Κι αν η Κασσάνδρα ξέπεσε στα χέρια του Δυνάστη
στα στίφη του Λουμπουτ Πασά-στων Τούρκων τ΄άγριο μένος
νίκησες- και σαν Φοίνικας ξεπήδησ’ απ τη στάχτη
αγώνας – κι αναστήθηκε το σκλαβωμένο γένος.
.
Μορφή γλυκιά μυριόφωτη θα λάμπεις σαν αστέρι
στο νου μας το στερέωμα στης μνήμης μας το θόλο
το φως σου θα μας οδηγεί στης λευτεριάς τα μέρη
και προς το μέλλον της φυλής τρανό κι ονειροπόλο.
.
Αξίζουν ήρωα τιμές για έναν τέτοιο Άνδρα
αξίζουν μύριοι θαυμασμοί σε κάθε τόπο αξίζει
ορθόστητο μαρμάρινο να στήσουμε ανδριάντα
και τους ανθρώπους στη ζωή να παραδειγματίζει.
(Του Κώστα Κατιάκου, Τραπεζικού, προέδρου του Συλλόγου «ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ» Θεσσαλονίκης)
----- ΕΠΟΜΕΝΟ -----
Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ-ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΠΑΣ
Και αυγή ξαφνιάστηκε
απ’ τον ύπνο της ξυπνάει
σαν είδε τον Εμμανουήλ Παπά
τ’ άρματα να κρατάει
.
Βγαίνει μια βροντερή φωνή
Το θάνατο αψηφούμε
θέλουμε την πατρίδα μας
ελεύθερη να δούμε
.
Και ο λαός το άκουσε
χιλιομαχαιρωμένος
απ’ το βαθύ τον ύπνο του
σηκώθηκε επιτέλους.
.
Στου Χολομώντα τις πλαγιές
πέφτει το πρώτο βόλι
και εις το Σούλι αντηχεί
και εις το Μεσολόγγι.
.
Η πρώτη η εξέγερση
πνίγεται μες το αίμα
εθόλωσε ο ουρανός
εμαύρισε η μέρα.
.
Το γένος ξεσηκώνεται
τον τύραννο χτυπάει
σπάει τον τούρκικο ζυγό
και λευτεριά ζητάει.
"Δημ. Μαμιάκας"
----- ΕΠΟΜΕΝΟ -----
Ο ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΠΑΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ
Ήσουν στις Σέρρες άρχοντας
και όλοι σε τιμούσαν
κι Τούρκοι και οι Χριστιανοί
σε είχανε προστάτη.
Όμως ο Τούρκος ο Πασάς
κακός και αιμοβόρος,
το θάνατό σου ζήτησε,
κι έφυγες για την Πόλη,
για να γλιτώσεις την οργή
και τ’ άδικο του Τούρκου.
.
Εκεί στη Πόλη βρέθηκες
μαζί με πατριώτες
στην Εταιρεία των Φιλικών,
που ετοίμαζαν αγώνα,
για της πατρίδας την τιμή
και την ελευθερία.
Γίνηκες μέγας Φιλικός
κι όλα για την πατρίδα
τα διέθεσες απλόχερα,
χωρίς δεύτερη σκέψη.
.
Πλήθος εφόδια φόρτωσες
στο πλοίο του Βισβίζη
και στ’ Άγιο Όρος έφτασες
εκεί να οργανώσεις
αγώνα κατά της Τουρκιάς
για λεύτερη πατρίδα.
Με αγωνία περίμενες
νέα του Υψηλάντη
π’ όμως δεν έφτασαν ποτέ.
Και ξαφνικά μια φλόγα
άναψε στον Πολύγυρο
στις δεκαεφτά του Μάη.
.
Η φλόγα γίνηκε φωτιά
γινηκ’ αστροπελέκι,
πήρε φωτιά η Χαλκιδική
γέμισε επαναστάτες.
Κι εσύ, μπροστά ξεκίνησες
με Χάψα και Δουμπιώτη
και μ’ άλλους τόσους αρχηγούς
και πλήθος πατριώτες.
Οι Τούρκοι θορυβήθηκαν
και στείλανε χιλιάδες
στείλαν Γιουσούφ και Μπαϊράμ
μ’ αμέτρητα ασκέρια.
Κι έπεσε στα Βασιλικά
ο Χάψας σα Λεωνίδας
κάψαν οι Τούρκοι τα χωριά
τον τόπο μας ρημάξαν.
.
Μπροστά στο πλήθος της Τουρκιάς
κλείστηκες στην Ποτίδαια
κι αγώνα μέγα αρχίνησες
τους Τούρκους να κρατήσεις.
Σου λείψαν οι βοήθειες
δυσκόλεψε ο αγώνας
κι έφτασε ο Λουμπούτ πασάς
με αμέτρητο ασκέρι.
Με ηρωισμό πολέμησαν
οι λίγοι αγωνιστές σου
και τον Λουμπουτ απέκρουσαν.
Μα τέλος δεν αντεξαν
και πέσανε ηρωικά
και πνίγηκαν στο αίμα.
.
Έπεσε η Χαλκιδική
έπεσε η Κασσάνδρα
ρημάχτηκε ο τόπος μας
καήκαν τα χωριά μας.
χιλιάδες πατριώτες μας
σφαχτήκαν και χαθήκαν.
.
Εσύ θλιμμένος έφυγες
στη Νότια Ελλάδα όπως και άλλοι φύγανε
πολλοί Χαλκιδικιώτες.
όμως η θλίψη είναι βαριά
αβάσταχτος ο πόνος,
που ο αγώνας χάθηκε
και σβήσαν οι ελπίδες.
Ήσουν αγνός και τίμιος
μεγάλος πατριώτης
κι ένιωσες θλίψη απέραντη
που χάθηκε ο αγώνας.
Η ευγενική σου η καρδιά
δεν άντεξε στη θλίψη
και στο ταξίδι ράγισε
και σβήστηκε η ζωή σου.
Στην Ύδρα σε τιμήσανε
σαν ήρωα ηγέτη
και η ιστορία σ’ έγραψε
στης Δόξας τα βιβλία.
(Το ποίημα αυτό απαγγέλθηκε από τους Χαλκιδικιώτες επισκέπτες του ΚΑΠΗ Πολυγύρου στην αίθουσα του Σχολαρχείου Εμμανουήλ Παπάς. Αγνώστου ποιητή)
----- ΕΠΟΜΕΝΟ -----
ΣΤΟΝ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΠΑ
Θα αναπαύεται τώρα η ψυχή σου
στη γενέτειρά σου Δοβίστα.
Θα συντροφεύουν τον ύπνο σου
τα γλυκόλαλα πουλιά
ψάλλοντας τη σονάτα τους
που σου αξίζει.
.
Οι κορφές των γύρωθεν κυπαρισσιών
θα γέρνουν ευλαβικά
πάνω στα τιμημένα σου οστά
σαν μια αψίδα θριάμβου.
.
Το πνεύμα σου θα φτερουγίζει εκεί...
διαλαλώντας πως η Μακεδονία
είν’ Ελληνική
με αντάξιους απογόνους τ’ Αλεξάνδρου.
.
Κοιμήσου ήσυχα ένδοξο παλληκάρι!
Εμείς θα αγρυπνούμε στις σκοπιές.
Ηχούν των σαρισών οι κλαγγές
τα τύμπανα του χρέους μας καλούν.
Ο τόπος δεν αντέχει άλλη απαξία.
Ονειρεύεται τ’ αχνάρια σου ν’ ακολουθεί
να προοδεύει να μεγαλουργεί.
Σου πρέπει μεγάλη δόξα και τιμή
που σου στέρησε η Πολιτεία.
Στην αποδίδουν σήμερα οι συγχωριανοί
χτίζουν περίλαμπρο Μαυσωλείο
στο χωριό
και Πολυδύναμο Κέντρο Πολιτιστικό
με κέντρο αναφοράς Εσένα.
Με σένα η Δοβίστα μπροστάρη
θα καταυγάζει σαν φάρος και πάλι
για την ειρήνη και τον Πολιτισμό.
"Γιώργος Παλάσκας"
(Με την αφορμή μιας ιδέας για τη μεταφορά των οστών του στο υπό ίδρυση Μαυσωλείου στη γενέτειρά του)
----- ΕΠΟΜΕΝΟ -----
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΠΑΣ
Μέσα στη δύσκολη σκλαβιά
μέσα στη μαύρη τη χρονιά του ‘73*
γεννιέται στη Δοβίστα των Σερρών
ένας δικέφαλος ελεύθερος αητός.
.
Μέσα σε χρόνια δύστοκα
ο αητός πετά ψηλά
πλούτη, γνώση και σοφία
όλα για την Ελευθερία.
.
Και ρίχνεται στη μάχη
σε θάλασσα και σε στεριά
προστάτης της Μακεδονίας
απ’ των Τούρκων τα σπαθιά.
.
Μαύρο, νωρίς πλέει καράβι
στου Αιγαίου τα γαλανά νερά
Στεφάνι από Δάφνες η Δόξα φορεί
στου Αητού τα μαλλιά
κι Άγγελοι ανεβάζουν τη ψυχή του
ψηλά στ’ ουρανού την αγκαλιά.
"Βαϊα Α. Τούνα"
*το έτος 1773
----- ΕΠΟΜΕΝΟ -----
Ο ΕΜΜ. ΠΑΠΑΣ
Στα χρόνια εκείνα της σκλαβιάς
γέννημα της Πατρίδας
ήταν ο Εμμανουήλ Παπάς
γέννημα της ελπίδας.
.
Ήταν οι μάχες του σκληρές
για την ελευθερία
πλημμύρισε όλες τις καρδιές
πατριωτισμό κι ανδρεία.
.
Κι όλοι του τραγουδήσανε
το άξιο παλληκάρι
και άγαλμα του στήσανε
με δόξες και καμάρι.
.